Gisteren met mijn dochtertje, die prachtig aangekleed was voor het schoolfeest, naar school gereden. De hele weg door kwetter-de-kwetter, en de opwinding van het het onbekende en het zo aanlokkelijk klinkende ‘hawai-schoolfeest’ zweefde door de kleine ruimte…de wielen stonden nog geen seconde op hun plek, of ze was de auto al uit, in het donker nog een keer de haren controleren, alle bloemenkransen op hun plek en huppel-de-huppel naar de voordeur waar je anders ook elke ochtend en middag doorheen gaat, maar toch is het nu anders…het is donker buiten, de school is versierd, de klanken van de disco-muziek klinken door de ramen. Vrolijk zegt ze alle vriendinnen gedag, iedereen heeft zich prachtig uitgedost, en de kleine mesikes zijn zelfs bijna allemaal opgemaakt met glittertjes in het haar en lipgloss op. De ouders die vanavond een oogje in het zeil houden (wat een achterlijke uitdrukking trouwens) zijn ook allemaal getooid in hawaiaanse shirts en shorts…en ze passen zo goed bij de achtergrondgeluiden en de vrolijke kleuren, dat we er niet eens echt gek van opkijken…en het valt nu zelfs bijna niet eens op dat het een heerlijk zwoele avond is; het is maar liefst 15 graden geworden, terwijl we vorige week nog de voorruit van de auto stonden te krabben…eindelijke lente!!

…op de weg terug naar huis herinnerde ik me ineens dat mijn zoon gevraagd had of we een ‘toetje’ (ook zo’n leip woord) in de koelkast hadden staan en helaas moest ik ‘m ‘nee’ verkopen. Ikke snel naar de flappentap (kijk, dat is pas een normaal woord!) en helaas weigerde de pas zijn dagelijkse dienst, ‘saldo niet toereikend’ …hmmm, weer eens teveel uitgegeven en niet goed opgelet… wat nu? in de auto lag gelukkig nog wat kleingeld, 3 euro en 80 cent maar liefst… alle muntje uit het bakje gegraaid en ik voelde me bijna rijk, want ik wist nu dat ik met een toetje (!) thuis ging komen…

Bij de Albert Heijn door de poortjes, en in een bijna rechte lijn  langs de schappen met allemaal heerlijke spullen, want ik had een missie: een toetje scoren… Na de schappen met vla, yoghurt, kwarkjes, caramel-vlaatjes en creme bruleetjes te hebben bekeken, wetende dat ik ook met een bakje ben & jerry’s naar huis zou kunnen viel mijn oog op een grote bak tiramisu… 3 euro 39!

‘Yes’, dacht ik, …dat is ‘m en met de muntjes rinkelend in m’n ene hand en de koele bak ‘natte cake’ in de andere zocht ik triomfantelijk een kassa op waar ik snel doorheen zou zijn… in de rij bedacht ik me ineens dat dit eigenlijk een symbolische tocht was…: niet kunnen pinnen bij de bank, bijna geen geld op zak, maar van je laatste 3 euro 80 koop je iets waar je echt zin hebt… je laatste 3 euro 39 gaan naar de Albert Heijn, en de resterende 40 cent gaan in het potje bij de kassa voor het goede doel… en je gaat thuis genieten van die heerlijke bak tiramisu …zo moet het zijn!

Het vertrouwen in de dag van morgen is zo groot!! Morgen wordt (weer) een prachtige dag, een dag vol belevenissen en mooie gebeurtenissen, leuke bezienswaardigheden en interessante ontwikkelingen, en het hawai-feest was natuurlijk geweldig, en de dag erna vond ik tien euro in een spijkerbroek die weggefrommeld in de kast lag… en weer dacht ik…’zo moet het zijn’ !!

;o)