…die van mij ligt bij 8 meter 34. Afgelopen weekend een stellage om het huis heen gebouwd, van lichtmetalen buizen, alsof het K-nex was…klikkerdeklik, steeds een laagje erbij…tot het ding pontificaal ruim 8 meter hoog aan de achterkant van het huis tegen de gevel aanstond…klaar om de dakrand een likje verf te geven!!

En wat bleek? nog steeds een meter of 2 stellage te weinig, ze hebben de punt van het dak echt te hoog gebouwd. Wat zal sinterklaas vloeken als hij probeert bij ons wat aardigs door de schoorsteen te proppen… #@$%!

Maar goed, als je met veel pijn en moeite uiteindelijk een 8 meter hoog bouwwerk hebt gefabriceerd, kun je het natuurlijk niet ongebruikt laten staan, dus ga je onder de bemoedigende woorden van je zoon "best wel hoog pap" stoer de uitdaging aan, wetende dat je hoogtevrees hebt en dat de dakgoot op 3 meter hoog tot nu toe al een hele prestatie was…!!

Met een schuurpapiertje in de broekzak, een spatel in de broekriem, een kwast tussen de tanden en een alvast geopend blik verf om de pols omhoog… bijna bovenaan gekomen zonder na te denken snel over de railing geklommen en toen kwam 't… ruim 8 meter hoog, en wat het meest erge was…geluiden van beneden…waardoor je wel omlaag 'moest' kijken… "goed zo pap!" klonk het vaag…en met beelden van Mister Bean op een duikplank, gedachten over een kat in een boom die niet naar beneden durft, en met trillende knien langzaam opgestaan. Even voelen aan de rand van het dak of die wel vastzit…PFFFF, daar kan ik me aan vasthouden…wel jammer dat ik die stellage toch iets te ver van de muur af heb gezet…als ik zo naar beneden ga dan schuif ik 'm wat dichterbij…niet aan denken, eerst aan het werk nu, en vooral niet naar beneden kijken….gewoon die verf afkrabben….goed zo. zo gaat die lekker…! en kijk je hebt nu al zeker 10 seconden niet aan de hoogte gedacht…hoogte? zei ik hoogte? shit…dacht ik het toch!! GRRR…wat ben ik toch een sissy…gewoon doorgaan, niks bijzonders…sommigen mensen gaan wel 100 meter hoog, springen uit vliegtuigen, jumpen bungee en doen andere gekke dingen…snel die verf eraf, beetje schuren…moet je wel die ene hand loslaten want er zit een schuurpapiertje in je broekzak….sjooo, die heb ik ook te pakken en nu schuren….hoooo, niet te wild, dan schommelt dat kreng zo… …zo, dat schiet toch wel aardig op!! Wat nu? roepen ze weer van beneden? Ja, ik vind het ook mooi worden, en nee hoor het gaat prima….

Of het went na een tijdje? niet echt…het lijkt wel alsof de eerste seconden, minuten (het lijken wel uren) nog met een soort onbezonnen jeugdigheid redelijk vanzelf gingen, zo moeizamer gaat het naarmate de tijd vordert…wat heeft me bezield om op ruim 8 meter hoogte met een hand aan de dakrand de verflaag eraf te gaan staan krabben??? Nu ja, nu kan je niet meer terug, dat wil zeggen…je moet wel terug…naar beneden…over diezelfde rand heen…en wat blijkt? het lukt ook nog, met diezelfde knikkende knien, en het klimmen blijkt helemaal niet eng te zijn, klimmen is best wel leuk!! vooral naar beneden…en het gaat zo lekker snel!! 

…beneden aangekomen bewonder ik op afstand (wat is dat ding hoog?!) de afgekrabde daklijst…een stuk beter inderdaad…niet te lang beneden blijven want dan ga je het nog fijn vinden…snel die stellage dichter tegen de muur aan, is het vast stabieler…snel omhoog klimmen, niet nadenken en 'hup'  over de rand heen…en ja hoor…hij staat nu stabieler…maar de andere kant lijkt nju wel steiler…hoe kn dat nyu weer? nou ja, niet aan denken, snel schuren en grondverven, je hebt dat blik niet voor niks meegenomen…snel de kwast erin, langzaam opstaan…langzaam…heeeeeel langzaam en dan snel verven…hoe sneller hoe beter….en als je ziet dat niemand beneden staat te kijken gewoon op je knien verder verven…dat gaat veel makkelijker!!!

…ik zweer het, ik lach nooit meer om Mr. Bean…en weet je waarom? toen ik opstond om weer een stukje hoger te verven kwam er een lekker briesje om de rand van het dak heen…brrr…hoe duidelijk voelde ik ineens dat angstzweet echt bestaat, en dat zo'n briesje je daar heel fijn op wijst, los nog even van het feit dat het een prettig geluid maakt en niet alleen je kleren maar ook de stellage licht doet trillen in de lucht….GRRRRR

Maar goed, de ene kant zit erin…wat droogt dat lekker snel met zo'n briesje…!! morgen lekker weer de stellage op om de boel af te verven….hopen dat 't dan ook zo lekker weer is…beetje zon, en zo'n lekker briesje…

.

.

.

Inmiddels zijn we twee dagen verder, zit de top van het huis er armzalig, onafgekrabd en schrijnend uit, maar twee meter van de top begint het mooi te worden, eerst nog tien centimer grondverf, van toen ik op mijn tenen durfde te staan, en tien centimeter daaronder begint het mooie bluw, dat gelukkig in een keer dekte…

Met dank aan Gerrit voor het lenen van de stellage, heb ik mn grenzen weer eens leren kennen, 8 meter 34, en ik ga een bijbaantje zoeken, want Gerrit: je hebt er een klusje bij, jij mag de voorkant doen en de top van de achterkant…voor jou is dat een peuleschil, je staat op eenzame hoogte…en het woord hoogte alleen al doet de rillingen weer over mijn rug gaan…  …brrr…lekker briesje…  ;o))