Zo hebben we een voorbeeld uit eigen praktijk: sinds een maand of 6 zijn we in aanraking gekomen met een wereld die voor ons vaak uit het zicht bleef: werklozen, arbeidsongeschikten en het fenomeen reintegratie. Toen we erachter kwamen hoe die wereld in elkaar zit, zijn we een nieuw fenomeen begonnen dat met recht een xe2x80x98innovatieve, revolutionaire, maatschappelijk betrokken bewegingxe2x80x99 genoemd mag worden: Juno@Work !

Binnen Juno@Work helpen we mensen om de afstand tot de arbeidsmarkt te verkleinen. Het gaat hierbij om mensen die voor een langere periode in de lappenmand hebben gezeten, fysiek en/of psychisch, die langdurig werkloos zijn, te weinig ervaring hebben, de juiste diploma’s missen of gewoon zonder baan zitten omdat ze 45 jaar of ouder zijn. Mensen die bij ons gemotiveerd aan de slag willen om te leren, te werken en/of ervaring op te doen. In 4 maanden tijd hebben we nu 16 mensen aan het werk op kleine afgebakende klussen, mini-projecten, en werken we aan talentontwikkeling, het opdoen van kennis en ervaring, het leren van vaardigheden en het ontwikkelen van de beste houding om weer aan het werk te kunnen. Hierbij is het motto “werken naar vermogen” en dat blijkt meestal meer dan iedereen vooraf dacht. Vooral omdat we continu op zoek zijn naar wat het best passende werk is, stimulerend en motiverend.

De tweede vestiging van Juno@Work opent nog dit jaar in Alkmaar en de eerste gesprekken over een vestiging in Eindhoven zijn al gevoerd (…we lijken Jumbo wel met al die nieuwe vestigingen).

Maar wat is er nu zo bijzonder? Vooral de instelling erachter: moeite willen doen als collega, werk- of opdrachtgever om iemand te helpen de klus te klaren. Continue op zoek blijven naar de beste match tussen werkzaamheden en de persoon die het gaat uitvoeren. Actief blijven leren, supporten, stimuleren en dat vraagt om (een) xe2x80x98bewegingxe2x80x99! Dat werkt, en dat stimuleert, want achter elkaar worden xe2x80x98klussen geklaardxe2x80x99, xe2x80x98projecten opgeleverdxe2x80x99, xe2x80x98resultaten behaaldxe2x80x99 en de stemming stijgt!

Beweging is dus misschien wel het toverwoord hierbij, een beweging die haar taak letterlijk neemt en dus xe2x80x98in beweging komtxe2x80x99…mensen aan het werk, de schouders eronder, mouwen opgestroopt, kin omhoog, rug recht, een glimlach op en buffelen!

Op deze manier kan Nederland zich naar de top toewerken, economische groei ligt binnen handbereik, we zijn een lichtend voorbeeld voor Greiekenland en de rest van Europa, en het enige dat we hoeven doen: in beweging komen!! Iedereen zinvol aan de bak, met werkzaamheden die ertoe doen, en die passen bij de persoon. Dus naast het tuintjes schoffelen en tandpasta inpakken, innovatieve en creatieve ideeen uitwerken, realiseren, nieuwe producten verzinnen, alle mogelijkheden voor verbetering onderzoeken, en gaan doen! Met een groep mensen van inmiddels meer dan 1 miljoen in Nederland alleen, die grotendeels wil en gemotiveerd is, als we de juiste klussen willen zoeken, ontwikkelen en aanbieden! Dat is pas echt het NIEUWE WERKEN…!

Juno@Work, want als je wil, kan ineens veel meer…sterker nog, dan kan alles !!

More occupied than ever…. is a post from JunoTweetz.

“Leve Het Nieuwe Werken” is a post from JunoTweetz.

Gisterenochtend-vroeg, nog voor het tweede kopje koffie, kwam ‘hij’ weer op tafel…de constatering dat waarschijnlijk minimaal 80% van de mensen in het bedrijfsleven en bij de overheid niet op zijn/haar plek zit, en niet op de plek waar de kwaliteiten het beste worden benut. En wederom de bevestiging vanaf de andere kant van de tafel dat we dan waarschijnlijk nog laag zittetn met onze 80%…

Deze constatering, samen met de tweede die zometeen nog volgt, hebben er voor gezorgd dat we bij Juno doen wat we doen: …een bijdrage proberen te leveren aan een hogere kwaliteit van leven, spelen, leren en werken en daarbij proberen we ook mensen een kans te geven om hun dromen waar te maken, hun bedrijf van de grond te trekken of hun carrieren een andere wending te geven…zorgen dat de passie, drive, talenten en ambities meer kans krijgen…de rest is ondersteunen, uitvoeren en faciliteren…en dat is wat we met de bedrijven binnen de groep doen… eitje..!  maar wel een leuk eitje…!!

;o))

en dan die tweede constatering, en die is misschien nog wel wat pijnlijker, en vult ook de meeste ruimte op onze pagina’s met missie, visie, strategie en doelstellingen: een maatschappij is vooral gebaat bij goed onderwijs, een goede gezondheidszorg en een algemeen gevoel van veiligheid… hoe triest is het dan om keer op keer te horen en vaak ook te merken dat juist op die drie terreinen we ernstig tekort schieten… mensen voelen zich niet veilig, en we klagen steen en been over zowel het onderwijs als over de kwaliteit van de zorg!! En waar worden voor de uitvoerenden slechte salarissen betaald?  …politie, verpleegkundigen en onderwijzendpersoneel!!

Los van politieke voorkeur en los van de oplossingsmogelijkheden is het gewoon vooral een trieste en pijnlijke constatering!!

Gelukkig prijs ik me dan ook met de gedachte dat we als JunoCorporationGroup juist op deze terreinen actief willen zijn en denken en werken aan oplossingen die hun steentje bij kunnen dragen aan de kwlaiteit van leven, spelen, leren en werken…juist ook in de zorg (JunoHealth en JunoVitality) en bij het onderwijs (JunoVersity) en ook aan het gevoel van ‘op je plek zitten’ en je veilig en geaccepteerd voelen om wie je bent ongeacht afkomst,voorkeuren etc. (JunoDiversity) en vervolgens proberen op allerlei manieren de beste ‘fit’ te vinden tussen de ambities en dromen en de competenties en mogelijkheden van mensen (Goeroe, JunoFriendz).

Pijnlijke constateringen dus, maar we zijn wel hoopvol gestemd, strijdbaar en trots dat we ons richten op zaken die er toe doen…want als WE de constateringen doen, moeten WE er ook wat aan doen!!

We doen ons best en houden u op de hoogte…

;o)

pijnlijke constateringen… is a post from JunoTweetz.

Picture this…je hebt een verbouwing gehad, met alle sores die daarbij horen, vervolgens nader je het punt van oplevering, dus de aannemer komt kijken en je loopt alle openstaande issues door. Wat blijkt? Het is met name de loodgieter, een van de onderaannemers, waar de problemen zitten, maar dat gaan we oplossen!!.

Bij de tussentijdse evaluatie ; 'hoe is alles gegaan'  kwam ook als enige minpuntje voor de aannemer naar voren, dat het met de loodgieter toch wel erg moeizaam communiceren was…en dat we ook niet zo tevreden waren over hun werk…dus als deze laatste puntjes opgelost moeten worden, dan liever een andere loodgieter! Maar dat was, begrijpelijk, iets te kort door de bocht…zij hebben het veroorzaakt, moeten zij het ook oplossen.

Ergo…er wordt een afspraak gemaakt…volgende week dinsdag…en met de aannemer is afgesproken dat ik zelf dan in het weekend de boel 'open ga graven', want dat scheelt lekker veel tijd en dan kunnen ze lekker doorwerken…dus tussen de buien door graaf je hier en daar een greppel om je huis en klim je over de zandbergen je huis weer in, op maandag trek je je nette pak aan en achter je bureau zittend denk je ineens "&^%$#@, ze zouden toch niet die doofstomme jongen in z'n eentje weer sturen!?" Dus bel je met een lichte adrenaline-verhoging de aannnemer en leg je uit dat je een "unheimisch" voorgevoel hebt…maar de aannemer stelt je gerust: "ik ga ze zelf bellen en desnoods kom ik dinsdag ook!".

Dinsdag komt…, je staat vroeg op, want mensen in de bouw werken nu eenmaal altijd zo vroeg, en als je om kwart over negen nog niemand ziet begint het weer te jeuken op allerlei plekken waar je niet bij kunt… je belt de aannemer en 'die had wel geprobeerd maar had niemand te pakken gekregen'. Je bespreekt nogmaals dat het best lastig is om aan een doofstomme jongen, ook al is hij hartstikke aardig en een echte vakman (!), uit te leggen wat de bedoeling is…zeker als het gaat om 5 verschillende dingen en je vooral niet weet of hij het heeft begrepen, want je kunt hem niet verstaan!!!

Tien minuten later, 5 minuten voordat je echt wegmoet, word je gebeld door de loodgieter…Ja, hij is echt om kwart over 7 vertrokken en ja, het is inderdaad die vakman met een verbale beperking, en ja hij komt alleen…Op de vraag hoe ik met hem moest overleggen als ik hem niet versta kreeg ik geen goed antwoord, op de vraag hoe ze het in hun hoofd halen om hem in z'n eentje te sturen evenmin, en op de vraag hoe deze jongen ervoor ging zorgen dat een probleempje in de CV-kast werd opgelost waar nu een zacht maar irritant zoem-en-bromgeluid te horen was…kreeg ik te horen.. "ja, maar hij kan liplezen!!"

En liplezen is echt een hele handige eigenschap/vaardigheid bij het oplossen van zachte irritante bromgeluidjes…!!! 

Vervelend voor de klant dit soort organisaties zonder enig gevoel voor klantvriendelijkheid of servicegerichtheid…maar veel erger: het is ongelofelijk ONBEHOORLIJK naar die jongen toe, want het is namelijk echt een vakman, en een aardige vent, en een goeie slimme gast, maar als hij dan tien minuten later in z'n eentje arriveert en een briefje heeft waarop staat "riool – pomp defect ?" en hij heeft de regenwaterafvoerbuizen "niet in de bus" terwijl er echt niets aan de hand is met een pomp en ook niets met het riool, dan begrijp ik het ineens:

De baas van die jongen, mister loodgieter himself, is STOM, en STOKDOOF voor alle wensen en kritiek van z'n klanten, en gelukkig maar dat we hoorden dat een van zijn beste mensen binnenkort weggaat, want onze jonge slimme vakkundige vriend had het ook al door: zijn opmerkingen, suggesties en wensen waren bij zijn baas aan dovemansoren gericht…

waar wind je je toch zo over op…?? is a post from JunoTweetz.

En wat bleek? nog steeds een meter of 2 stellage te weinig, ze hebben de punt van het dak echt te hoog gebouwd. Wat zal sinterklaas vloeken als hij probeert bij ons wat aardigs door de schoorsteen te proppen… #@$%!

Maar goed, als je met veel pijn en moeite uiteindelijk een 8 meter hoog bouwwerk hebt gefabriceerd, kun je het natuurlijk niet ongebruikt laten staan, dus ga je onder de bemoedigende woorden van je zoon "best wel hoog pap" stoer de uitdaging aan, wetende dat je hoogtevrees hebt en dat de dakgoot op 3 meter hoog tot nu toe al een hele prestatie was…!!

Met een schuurpapiertje in de broekzak, een spatel in de broekriem, een kwast tussen de tanden en een alvast geopend blik verf om de pols omhoog… bijna bovenaan gekomen zonder na te denken snel over de railing geklommen en toen kwam 't… ruim 8 meter hoog, en wat het meest erge was…geluiden van beneden…waardoor je wel omlaag 'moest' kijken… "goed zo pap!" klonk het vaag…en met beelden van Mister Bean op een duikplank, gedachten over een kat in een boom die niet naar beneden durft, en met trillende knien langzaam opgestaan. Even voelen aan de rand van het dak of die wel vastzit…PFFFF, daar kan ik me aan vasthouden…wel jammer dat ik die stellage toch iets te ver van de muur af heb gezet…als ik zo naar beneden ga dan schuif ik 'm wat dichterbij…niet aan denken, eerst aan het werk nu, en vooral niet naar beneden kijken….gewoon die verf afkrabben….goed zo. zo gaat die lekker…! en kijk je hebt nu al zeker 10 seconden niet aan de hoogte gedacht…hoogte? zei ik hoogte? shit…dacht ik het toch!! GRRR…wat ben ik toch een sissy…gewoon doorgaan, niks bijzonders…sommigen mensen gaan wel 100 meter hoog, springen uit vliegtuigen, jumpen bungee en doen andere gekke dingen…snel die verf eraf, beetje schuren…moet je wel die ene hand loslaten want er zit een schuurpapiertje in je broekzak….sjooo, die heb ik ook te pakken en nu schuren….hoooo, niet te wild, dan schommelt dat kreng zo… …zo, dat schiet toch wel aardig op!! Wat nu? roepen ze weer van beneden? Ja, ik vind het ook mooi worden, en nee hoor het gaat prima….

Of het went na een tijdje? niet echt…het lijkt wel alsof de eerste seconden, minuten (het lijken wel uren) nog met een soort onbezonnen jeugdigheid redelijk vanzelf gingen, zo moeizamer gaat het naarmate de tijd vordert…wat heeft me bezield om op ruim 8 meter hoogte met een hand aan de dakrand de verflaag eraf te gaan staan krabben??? Nu ja, nu kan je niet meer terug, dat wil zeggen…je moet wel terug…naar beneden…over diezelfde rand heen…en wat blijkt? het lukt ook nog, met diezelfde knikkende knien, en het klimmen blijkt helemaal niet eng te zijn, klimmen is best wel leuk!! vooral naar beneden…en het gaat zo lekker snel!! 

…beneden aangekomen bewonder ik op afstand (wat is dat ding hoog?!) de afgekrabde daklijst…een stuk beter inderdaad…niet te lang beneden blijven want dan ga je het nog fijn vinden…snel die stellage dichter tegen de muur aan, is het vast stabieler…snel omhoog klimmen, niet nadenken en 'hup'  over de rand heen…en ja hoor…hij staat nu stabieler…maar de andere kant lijkt nju wel steiler…hoe kn dat nyu weer? nou ja, niet aan denken, snel schuren en grondverven, je hebt dat blik niet voor niks meegenomen…snel de kwast erin, langzaam opstaan…langzaam…heeeeeel langzaam en dan snel verven…hoe sneller hoe beter….en als je ziet dat niemand beneden staat te kijken gewoon op je knien verder verven…dat gaat veel makkelijker!!!

…ik zweer het, ik lach nooit meer om Mr. Bean…en weet je waarom? toen ik opstond om weer een stukje hoger te verven kwam er een lekker briesje om de rand van het dak heen…brrr…hoe duidelijk voelde ik ineens dat angstzweet echt bestaat, en dat zo'n briesje je daar heel fijn op wijst, los nog even van het feit dat het een prettig geluid maakt en niet alleen je kleren maar ook de stellage licht doet trillen in de lucht….GRRRRR

Maar goed, de ene kant zit erin…wat droogt dat lekker snel met zo'n briesje…!! morgen lekker weer de stellage op om de boel af te verven….hopen dat 't dan ook zo lekker weer is…beetje zon, en zo'n lekker briesje…

.

.

.

Inmiddels zijn we twee dagen verder, zit de top van het huis er armzalig, onafgekrabd en schrijnend uit, maar twee meter van de top begint het mooi te worden, eerst nog tien centimer grondverf, van toen ik op mijn tenen durfde te staan, en tien centimeter daaronder begint het mooie bluw, dat gelukkig in een keer dekte…

Met dank aan Gerrit voor het lenen van de stellage, heb ik mn grenzen weer eens leren kennen, 8 meter 34, en ik ga een bijbaantje zoeken, want Gerrit: je hebt er een klusje bij, jij mag de voorkant doen en de top van de achterkant…voor jou is dat een peuleschil, je staat op eenzame hoogte…en het woord hoogte alleen al doet de rillingen weer over mijn rug gaan…  …brrr…lekker briesje…  ;o))

altijd goed om je grenzen te kennen… is a post from JunoTweetz.

…op de weg terug naar huis herinnerde ik me ineens dat mijn zoon gevraagd had of we een ‘toetje’ (ook zo’n leip woord) in de koelkast hadden staan en helaas moest ik ‘m ‘nee’ verkopen. Ikke snel naar de flappentap (kijk, dat is pas een normaal woord!) en helaas weigerde de pas zijn dagelijkse dienst, ‘saldo niet toereikend’ …hmmm, weer eens teveel uitgegeven en niet goed opgelet… wat nu? in de auto lag gelukkig nog wat kleingeld, 3 euro en 80 cent maar liefst… alle muntje uit het bakje gegraaid en ik voelde me bijna rijk, want ik wist nu dat ik met een toetje (!) thuis ging komen…

Bij de Albert Heijn door de poortjes, en in een bijna rechte lijn  langs de schappen met allemaal heerlijke spullen, want ik had een missie: een toetje scoren… Na de schappen met vla, yoghurt, kwarkjes, caramel-vlaatjes en creme bruleetjes te hebben bekeken, wetende dat ik ook met een bakje ben & jerry’s naar huis zou kunnen viel mijn oog op een grote bak tiramisu… 3 euro 39!

‘Yes’, dacht ik, …dat is ‘m en met de muntjes rinkelend in m’n ene hand en de koele bak ‘natte cake’ in de andere zocht ik triomfantelijk een kassa op waar ik snel doorheen zou zijn… in de rij bedacht ik me ineens dat dit eigenlijk een symbolische tocht was…: niet kunnen pinnen bij de bank, bijna geen geld op zak, maar van je laatste 3 euro 80 koop je iets waar je echt zin hebt… je laatste 3 euro 39 gaan naar de Albert Heijn, en de resterende 40 cent gaan in het potje bij de kassa voor het goede doel… en je gaat thuis genieten van die heerlijke bak tiramisu …zo moet het zijn!

Het vertrouwen in de dag van morgen is zo groot!! Morgen wordt (weer) een prachtige dag, een dag vol belevenissen en mooie gebeurtenissen, leuke bezienswaardigheden en interessante ontwikkelingen, en het hawai-feest was natuurlijk geweldig, en de dag erna vond ik tien euro in een spijkerbroek die weggefrommeld in de kast lag… en weer dacht ik…’zo moet het zijn’ !!

;o)

zo moet het zijn…! is a post from JunoTweetz.

…het is trouwens ook best lastig om tussen de stukjes door bedrijven te blijven runnen, maar dat is weer een heel ander verhaal…

Misschien is het schrijven ook best lastig omdat er nog geen duidelijk doel van de web-log is bepaald, misschien wordt het eens tijd om een doel te geven aan wat we aan het doen zijn… ;o))

JunoTweetz gaat over Juno, het reilen en zeilen, de avonturen en de verhalen, de ideen en de gevoelens, de grappen en de tranen, een soort soap denk ik, JunoZEEP…!

Over een bedrijf in crisis-tijd, over hoe we die te lijf gaan, over hoe we de crisis denken te overleven (of niet) en vooral over hoe we dat samen met anderen doen, door anderen te helpen en steeds meer en steeds vaker te merken dat anderen ook mee willen doen en ook willen helpen, omdat het zo goed voelt om het samen te doen.

Het enige dat ik nog niet weet is hoe ‘open’ we kunnen zijn over wat er allemaal speelt, het liefste zo open mogelijk zodat iedereen een kijkje in deze bijzondere keuken krijgt, maar dat ga ik eerst maar eens met wat mede-strijders overleggen…sterker nog: mede-strijders: reageer maar via deze weblog: "hoe eerlijk en open gaan we zijn in deze blog?" ….nou als dat geen 2.0 is, dan weet ik het niet meer… ;o)

dus…als er nu snel gereageerd wordt, dan kan ik ook snel weer een nieuw stukje schrijven, wordt het een stuk gemakkelijker…

tot snel!!

3e maand, 6e bericht…de frequentie mag omhoog… is a post from JunoTweetz.

Het minste dat we kunnen doen voor elkaar is helpen! Helpen door mensen met een vraag van antwoorden te voorzien, helpen door mensen die iets voor elkaar kunnen betekenen met elkaar in contact te brengen, en te helpen door producten en diensten van een ander af te nemen, zoveel en zo vaak mogelijk!

De economie is er bij gebaat als het geld blijft rollen, en dat geldt voor ‘ons’ ook! Wij; Juno – en alle partijen in ons netwerk zijn er bij gebaat als we elkaar de hand reiken en actief een steentje bijdragen… dus: investeren in elkaars oplossingen, en de producten en diensten van elkaar promoten! Niets verkoopt beter dan als iemand die wordt vertrouwd jouw producten of diensten aanprijst. Elkaar tips en adviezen geven, en vooral ook kordaat, slagvaardig en snel handelen. En voor de partijen die ertoe in staat zijn: snel elkaars rekeningen betalen. Hoe langer iedereen op het geld blijft zitten, net als de banken nu doen: hoe moeilijker het wordt voor de partijen in je omgeving, waar je het juist zo van moet hebben!!

Hoe moeilijk de omstandigheden wellicht soms ook zijn, laten we dan vooral zorgen dat we kunnen  vertrouwen op de kracht en de steun van het netwerk – ergo: samen de crisis te lijf, alle registers open, alle hulp vragen en geven die we kunnen, en het liefst zo snel mogelijk!!!

;o)

samen de crisis te lijf, en snel nu…!! is a post from JunoTweetz.

Nu is het eenmaal zo dat succes vrijheid creeert, en zolang wij ‘succes’ hebben, hebben we volgens de rest van de wereld recht van spreken… Maar het is de kunst om zelf vrij te zijn, zodat we echt succesvol zullen zijn, OMDAT we anders zijn…! En het is soms best lastig om anders te zijn, maar zolang je gelooft in wat je doet en nastreeft, en het belang ervan inziet, plus de lol die je er mee hebt is genoeg, dan is het een voorrecht om anders te kunnen zijn, vrij te kunnen zijn, en dat zorgt uiteindelijk voor ons succes!!

Als ik het nu zo nalees denk ik, jeetje wat een abstract ge%&^#@, maar ja, om dat nu allemaal opnieuw te gaan proberen… ik ga gewoon weer op ‘send’ drukken…

;o)

– samen anders zijn is nog leuker dan alleen!!!

samen anders zijn… is a post from JunoTweetz.

En hoe komt het toch dat ik maar niet wil snappen dat aardig blijkbaar nooit kan winnen…dat de mens van binnen slecht is, dat het zo nooit kan gaan werken…!

En erger nog: waarom geloof ik daar toch wel in!? Waarom ben ik zo hardleers…? …Volgens mij door de energie die ik krijg, en ik niet alleen, als je ziet wat er gebeurt als mensen iets leuks doen, iets goeds doen, behulpzaam zijn, belangeloos zijn, de impact die dat gedrag heeft, de reacties die je daardoor krijgt… De positieve energie die je krijgt van iets goeds doen voor een ander, het helpen van een ander, die is onbeschrijflijk, onbetaalbaar en zelfs teveel voor mastercard…!

Harder zijn, afrekenen, deadlines stellen, presteren of eruit…! Het klinkt aan de ene kant zo logisch en verstandig, maar ik WIL gewoon ook blijven geloven in samen, in elkaar helpen, en in het goede van de mens dat ‘getriggered’ moet worden… Het kan toch niet waar zijn dat het meerendeel van de mensen maar gewoon accepteert dat het nu eenmaal zo is, en dus maar meedoet…

Om de wereld te veranderen is het juist nodig om anders te zijn en om anders te doen…voorbeeldgedrag, en laten zien hoe dan wel door toch de Don Quichotte maar uit te hangen en te accepteren dat mensen denken ‘ach gut …hij heeft het nog steeds niet begrepen’ …

Ik wil laten zien dat juist door het voor elkaar opvangen van elkaars zwakheden er een kracht ontstaat die ongekend sterk is, die ervoor zorgt dat mensen weer gaan geloven in het goede en uiteindelijk zullen zeggen… ‘hij heeft toch maar mooi gelijk gekregen…’ 

That would be my biggest reward!!  ;o)

Of is dat toch de ongelofelijke blik in iemands ogen als die merkt dat je klaarstaat om belangeloos te helpen, te geven of te delen! 

…en anders staat er op m’n grafkist/urn…het was een aardige jongen…maar hij heeft het nooit echt begrepen!

wat een aardige jongens… is a post from JunoTweetz.